วันนั้นเรายังจำได้ดีไม่มีวันลืม จู่ๆ ตัวของเราก็รู้สึก อึดอัด กระสับกระส่าย จำได้ว่าตอนนั้นสัญชาตญาญบอกกับเราว่าไม่ไหวแล้วยังไง วันนีตัวเราก็ต้องออกจากที่แห่งนี้ให้ได้ แต่ไม่ว่าจะพยามสักเท่าไรก็ไม่เป็นผล ตัวของเรายังคงรู้สึกอึดอัดเหมือนเดิม แล้วเราก็เริ่มได้ยินเสียงของคนข้างนอกเริ่มพูดคุยกันวุ่นวาย " อ้าวพยาบาลพาคุณแม่ขึ้นเตียงเร็วคุณแม่น้ำคร่ำไหลแล้ว" เราไม่รู้หรอกว่าคนข้างนอกเค้าพูดถึงเรืองอะไรกัน แต่ตอนนั้นเรายังคงพยายามต่อไป แต่ไม่ว่าเราจะพยายามสักเท่าไร ความพยายามของเราก็ไม่มีผลแม้แต่น้อย จนเราเริ่มสิ้นหวัง และคิดไปว่าเราคงต้องติดอยู่ในนี้ตลอดไปแน่ๆ แต่จู่ๆเราก็รู้สึกว่ามีแรงอะไรบางอย่างเริ่มผลักเรา แรงขึ้น แรงขึ้น ในที่สุดแรงที่ว่ามันดันเราออกมาข้างนอก ความรู้สึกแรกที่ออกมา เราจำได้ว่าตอนนั้นเรารู้สึเหมือนอยู่ในอุ่งมือของใครสักคน และภาพแรกที่เห็นก็ทำให้เราต้องตกใจสุดขีด เมื่อเราออกมาเจอกับตัวอะไรก็ไม่รู้ ทังตัวมีผ้าปิดมิดชิดโผล่แต่ลูกตากำลังอุ้มเราอยู่ เราไม่ร้หรอกว่าตัวที่เห็นเค้าเรียกกันว่าอะไร แต่ก็ได้ยินพวกที่แต่งชุดคล้ายๆกันเรื่ยกคนที่อุ้มเราอยู่ว่า "คุณหมอ" ตอนนัั้นเรายอมรับตรงๆว่าเรากลัวมาก กลัวจนร้องไม่ออก ได้แต้มองตาคนที่เค้าเรียกกันว่าคุณหมอ อย่างไม่กล้าละสายตา และแล้วเหตุการณที่ไม่คาดก็คิดเกิดขึ้นกับเรา เมื่อจู่ๆเจ้าตัวคุณหมอที่เค้าเรียกกัน ก็จับเราห้อยหัวลง เค้าคงไม่พอใจที่เราไปมองตาเค้า แล้วหลังจากนั้นว่าเจ้าตัวคุณหมอก็ใช่ฝ่ามือขนาดมหึมาตีไปที่ก้นของเราอ่ย่างจัง!!! โอ้มันช่างเจ็บอะไรขนาดนี้ แต่ไม่ได้! ในใจของเราบอกว่าเราต้องไม่เสียน้ำตากับเรื่องแค่นี้หรอก แต่แล้วเจ้าตัวคุณหมอนั้นก็ตีลงมาที่เราอีก ตีแล้วตีกอีก จนในที่สุดเราก็ต้องร้องออกมา เจ้าตัวคุณหมอนั้นคงพอใจในน้ำตาของเรา ในที่สุดเค้าก็ยอมปล่อยเรา แล้วก็เช็ดตัวให้เรา แล้วก็พาเราไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้เราบอกตามตรงเลย ว่าถึงแม้เราไม่เคยเห็นหน้าของเธอมาก่อน แต่เมือเราได้นอนอยู่ในอ้อมแขนของเธอแล้ว เรากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดใจ ราวกับว่าเรารู้จักเธอคนนี้มานาน และในตอนนั้นเราก็รู้สึกได้ทันทีถึงความรักที่เธอมีให้กับเรา หลังจากนัันทุกๆคนที่เจอเราก็ พากันเรียกเราว่า "น้องมอธ" ตอนแรกเราก็ไม่ค่อยชินกับชื่อนี้เท่าไหร่หรอก แต่ผ่านไปซักสามปีเราก็เริ่มเรียกตัวเราเองว่า มอธ เหมือนกัน ซึ่งตอนนี้นับจากวันแรกที่เราออกมามันก็ผ่านมา สามปีแล้วหละ ตอนนี้เอง เราก็เริ่มรู้จักอะไรๆมากขึ้น พูดมากขึ้น ถามมากขึ้น รู้จักใครหลายๆคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อ แม่ และก็พี่สาวของเรา
และต่อมาไม่นานก็เกิดการเปลียนสำคัญขึ้นกับตัวเรา เหตการนั้นคือ .... <<< โปรดติดตามตอนต่อไป>>>เร็วๆนี้อิๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น